Wojciech Idzior

Wojciech Idzior był powstańcem wielkopolskim i zaangażowanym społecznikiem. Urodził się 7 kwietnia 1900 roku w Skalmierzycach. Jego ojciec, także Wojciech, był krawcem. Ukończył niemiecką szkołę podstawową, do której uczęszczał w latach 1906-14. Potem podjął pracę spedytorsko – handlową w firmie Adolf Finbach. Jednocześnie kontynuował naukę w szkole zawodowej i zapisał się na kurs księgowości. W dniu 1 maja 1918 roku otrzymał powołanie do 6. Pułku Grenadierów stacjonującego w Poznaniu. Ale już we wrześniu zdezerterował z wojska i wstąpił do polskich oddziałów powstańczych. Z oddziału, w którym służył, została stworzona kompania ostrowska, późniejsza 2 kompania 12 Pułku Strzelców Wielkopolskich, przemianowanego następnie na 70. Pułk Piechoty. Z tą kompanią Wojciech Idzior wziął udział w ostatnich dniach grudnia 1918 roku w oswobodzeniu Ostrowa, a następnie Krotoszyna. Był też pod Kobylą Górą i Ligotą, gdzie 14 i 15 stycznia wziął udział w zwycięskiej bitwie z niemieckim Grenzschutzem. Dowodził powstańcami z kompanii skalmierzyckiej idącej na odsiecz kolegom wypartym z pozycji pod Ligotą. Walczył też w potyczkach pod Zdunami, Sulmierzycami i Czarnymlasem. Brał udział w pomyślnym natarciu na silną kolumnę nieprzyjaciela zmierzającą do zajęcia Rogaszyc. Jeszcze długo po zakończeniu walk powstańczych, do stycznia 1920 roku pełnił służbę na pograniczu niemieckim w południowej Wielkopolsce. W rejonie Miejskiej Górki, Krobi i Kąkolewa uczestniczył w przejmowaniu miejscowości odzyskanych przez Polskę na mocy postanowień Traktatu Wersalskiego. Potem wraz z 12. Pułkiem Strzelców Wielkopolskich został przerzucony na front wschodni. Podczas majowej ofensywy Rosjan wraz ze swoim pułkiem walczył pod Ihumeniem, Czernową i Dołhinowem. Do polskiej kontrofensywy wszedł 28 maja znad Serwecza, przeprowadzając pomyślne natarcie pod Nowosiółkami i Starinkami.  W czasie działań wojennych Wojciech Idzior był ciężko ranny. Mundur żołnierski nosił do maja 1922 roku, kiedy to został bezterminowo urlopowany. W cywilu podjął pracę pomocnika handlowego, jednocześnie działając społecznie w Towarzystwie Powstańców, gdzie pełnił funkcję skarbnika V Okręgu. W 1931 roku ożenił się i wraz z żoną Stanisławą przeniósł się do Leszna, gdzie otworzył własny sklep ze skórami oraz artykułami szewsko – rymarskimi. W Lesznie był prezesem Towarzystwa Gimnastycznego ,,Sokół”. Wkrótce potem przeniósł swój sklep do Przemyśla. Tam spędził okupację.  Wstąpił do Armii Krajowej, gdzie przyjął pseudonim ,,Jesion” . Wielokrotnie wykazał się ogromną odwagą i przytomnością umysłu wychodząc cało z wielu opresji i ratując innych. Pomagała mu biegła znajomość języka niemieckiego. Był poszukiwany przez gestapo, ale za każdym razem zdołał się wymknąć. Po wojnie wrócił do Ostrowa. Działał aktywnie w Ochotniczej Straży Pożarnej i Polskim Czerwonym Krzyżu. Po upaństwowieniu swojego sklepu podjął w 1950 roku pracę w Spółdzielni Inwalidów ,,Nadzieja”. Po czterech latach z przyczyn zdrowotnych odszedł stamtąd i założył mały warsztat usługowy zajmujący się drobnymi pracami krawieckimi. Udzielał się też w zrzeszeniach i związkach zawodowych. W 1958 roku odznaczony został Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, a w 1972 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i awansem na stopień podporucznika. Z żoną Stanisławą, która zmarła w roku 1968, dochował się czworga dzieci. W roku 1972 zdecydował się na drugi związek małżeński. Zmarł 18 września 1987 roku.