Zbigniew Parwicz

* 12.10.1915   + 10.06.1988
0

Zbigniew Parwicz był kaliskim lekarzem i więźniem okresu stalinowskiego. Urodził się 12 października 1915 roku w Oświęcimiu jako syn Wiktora (urzędnika kolejowego) i Elżbiety z domu Karasińskiej. Po maturze w 1935 roku wstąpił do Zawodowej Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowie-Komorowie, którą ukończył w stopniu podporucznika. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą kompanii w grupie ,,Narew’’. Został trzykrotnie ranny. Po przedostaniu się do Warszawy działał w ZWZ – AK, posługując się pseudonimami ,,Harat’’ i ,,Tramp’’. Aresztowany w Warszawie przez gestapo uciekł z więzienia przy ul. Daniłowiczowskiej i opuścił stolicę. Na Lubelszczyźnie oraz w rejonie Przemyśla walczył w oddziałach partyzanckich AK, za co  trzykrotnie odznaczony został Krzyżem Walecznych i srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W listopadzie 1944 roku zgłosił się do Ludowego Wojska Polskiego w Rzeszowie i do września 1945 roku był dowódcą 2. kompanii I batalionu 3. Oficerskiej Szkoły Piechoty w stopniu porucznika. Brał udział w działaniach likwidacyjnych resztek oddziałów SS, gestapo i Wermachtu w lasach spalskich. Po wojnie podjął pracę jako zaopatrzeniowiec w Powiatowej Spółdzielni Spożywców w Słupsku. W sierpniu 1947 roku aresztowano go pod trzema zarzutami: udziału w transportowaniu Żydów do getta w Wisznicach, udziału w nielegalnym związku w celu obalenia ustroju demokratycznego Państwa Polskiego oraz sprzedaży w Warszawie
nieznanej osobie 10 dolarów amerykańskich. Za czyny te został skazany na karę śmierci zamienioną na 15 lat więzienia. We Wronkach gdzie odsiadywał karę, od połowy 1952 roku pełnił obowiązki lekarza więziennego. W 1955 roku ze względu na zły stan zdrowia został zwolniony z więzienia. Dopiero w 1958 roku wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie został uniewinniony ze wszystkich zarzuconych mu czynów. W czasie okupacji studiował medycynę na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich i zaliczył trzy lata studiów. We Wrocławiu podjął studia na Wydziale Lekarskim, a ostatecznie 27 czerwca 1957 roku został przyjęty na III rok studiów lekarskich na Akademii Medycznej w Gdańsku. Dyplom lekarski z wyróżnieniem uzyskał w 1962 roku. Już podczas studiów pracował: jako pielęgniarz i p.o. lekarza w Szpitalu Przeciwgruźliczym w Pelplinie, w Obwodowej Przychodni Lekarskiej w Gdańsku oraz w Wojewódzkiej Przychodni Higieny Szkolnej i Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Gdańsku. Od 1962 roku pracował już jako lekarz, kolejno w Okręgowym Zarządzie Lasów Państwowych, DOKP, Poradni Przeciwgruźliczej i Pogotowiu Ratunkowym w Gdańsku. W 1964 podjął pracę w Zjednoczeniu
Uzdrowisk Polskich. Od 1972 roku kierował Zakładem Rehabilitacji w Zagłębiu Miedziowym w Lubinie. Od 1978 roku do przejścia na emeryturę był kierownikiem Wojewódzkiej Poradni Rehabilitacyjnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego im. Przemysła II w Kaliszu. Za pracę zawodową odznaczony Krzyżem Polonia Restituta (1976). Był członkiem Kaliskiego Towarzystwa Lekarskiego. Zmarł 10 czerwca 1988 roku w Kaliszu w wieku 72 lat. Pochowany został w Goliszewie koło Kalisza. Z żoną Wiesławą miał syna Adama.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick