WOJCIECH FIOŁKA

* 25.03.1884   + 29.03.1952
0

Wojciech Fiołka urodził się 25 marca 1884 roku w Ostrzeszowie. Jego rodzicami byli Jan – robotnik rolny i Anna z domu Kępa. Po ukończeniu szkoły elementarnej w Ostrzeszowie uczył się zawodu malarza. Świadectwo czeladnicze uzyskał w Poznaniu i tam rozpoczął pracę zawodową. Służbę wojskową odbył w wojsku niemieckim w Miliczu. W latach 1907-1910 mieszkał w Grabowie nad Prosną i pracował jako samodzielny rzemieślnik (malarz pokojowy). Następnie przeniósł się do Torunia, gdzie nadal pracował w swoim zawodzie. Działał społecznie w Towarzystwie Śpiewaczym i w Towarzystwie Gimnastycznym ,,Sokół”. Z początkiem 1914 roku powrócił do rodzinnego Ostrzeszowa. Podczas I wojny światowej zatrudniony był w przemyśle zbrojeniowym w Berlinie i Bochum. Należał wówczas do organizacji polskich działających na uchodźstwie. Po wybuchu rewolucji w Niemczech w 1918 roku wrócił do Ostrzeszowa. Uczestniczył w pracach Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, a po wybuchu powstania wielkopolskiego brał w nim czynny udział, walcząc w rejonie Ostrzeszowa. Był założycielem, a później prezesem Towarzystwa Powstańców i Wojaków. Od 1919 roku aktywnie działał w Narodowym Stronnictwie Robotników i Zjednoczeniu Zawodowym Polskim. Do 1920 był prezesem Koła i Okręgu NSR oraz wiceprzewodniczącym filii ZZP w Ostrzeszowie. Z ramienia NSR w 1919 roku został wybrany posłem na Sejm Ustawodawczy RP, w którym należał do Narodowo-Chrześcijańskiego Klubu Robotniczego. Był członkiem stałych komisji sejmowych: administracyjnej, przemysłowo-handlowej oraz Komisji Pomorskiej mającej zbadać latem 1920 stosunki na Pomorzu. Podejmował interwencje w Sejmie w sprawie Baszty Kazimierzowskiej w Ostrzeszowie. Jednocześnie był radnym i sekretarzem Rady Miejskiej w Ostrzeszowie. W 1922 roku zakończył pracę w Sejmie i wraz z rodziną przeniósł się do Bydgoszczy. Pracował nadal w zawodzie malarza i rozwijał działalność społeczną. Założył i prowadził Dom Towarzystw Robotniczych „Ognisko”. Został radnym Rady Miejskiej, sekretarzem Zarządu Okręgu Towarzystwa Powstańców i Wojaków. Był również wiceprezesem bydgoskiej Izby Rzemieślniczej oraz wiceprezesem Związku Izb Rzemieślniczych w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej musiał się ukrywać. Był poszukiwany przez gestapo za antyniemiecką działalność na forum Rady Miejskiej i pracę w Towarzystwie Powstańców i Wojaków. Dopiero na przełomie lat 1940/1941 udało mu się podjąć pracę w jednej z niemieckich firm malarskich. Po zakończeniu wojny podjął na nowo działalność polityczną i społeczną. W 1945 roku wstąpił do PPR. Jako wiceprezes Polskiego Związku Zachodniego prowadził sprawy Komitetu Badania Zbrodni Hitlerowskich. Przez dwie kadencje był radnym Miejskiej Rady Narodowej. W 1948 roku został usunięty z PPR za działalność w okresie międzywojennym w ruchu chrześcijańsko-demokratycznym. Zmarł 29 marca 1952 roku.
(Fot. cmentarz.bydgoszcz.pl)

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick