Stefania Pilarczyk

* 25.08.1911   + 20.11.1985
0

Stefania Pilarczyk z domu Kalina urodziła się 25 sierpnia 1911 roku w miejscowości Bottrop, w Niemczech, dokąd jej rodzice – Józef Kalina i Maria z Radziszewskich –  wyjechali w celach zarobkowych. Pochodziła z zasłużonego dla Ostrowa i regionu rodu Kalinów. Była spokrewniona z urodzonym na Krępie profesorem Antonim Kaliną, wybitnym slawistą, rektorem uniwersytetu we Lwowie. Miała zaledwie trzy lata, gdy wybuchła I wojna światowa. Ojciec został zmobilizowany do wojska i brał udział w walkach zbrojnych we Francji, gdzie zginął. Po zakończeniu działań wojennych wdowa po nim wróciła do kraju i wyszła ponownie za mąż, za Stanisława Pawelca. Miała z nim jeszcze piątkę dzieci: Władysława, Cecylię, Janinę, Czesława i Mariana. Stefania pierwsze nauki pobierała w Odolanowie, mieszkając u swojej babci Marii Radziszewskiej. W roku 1925 roku ukończyła tam szkołę powszechną, a w latach 1925-1929 uczęszczała na wieczorowy kurs dokształcający oraz pięciomiesięczny kurs Uniwersytetu Ludowego. Po ich ukończeniu wybrała profesję handlową, z którą związana była nieprzerwanie aż do przejścia na zasłużoną emeryturę. Pierwsze szlify zawodowe zaczęła zdobywać od 1 września 1929 roku jako ekspedientka w prywatnym składzie cukierniczym Stęczniewskiego przy ulicy Kaliskiej w Ostrowie. Od 5 lutego 1930 roku była zatrudniona w składzie mleczarskim należącym  do swojego wuja Marcina Kaliny  przy ulicy Wrocławskiej 21. Tam była ekspedientką przez kolejnych siedem lat. Nabyte doświadczenie i wiedza kupiecka pozwoliły jej od 1 października 1937 roku  prowadzić samodzielnie filię mleczarską przy ulicy Szpitalnej (obecnie ulica Wiosny Ludów) należącą do ostrowskiej mleczarni. Z początkiem 1939 roku  objęła ją na własność. W czasie wojny została zatrudniona przez  okupanta niemieckiego w małych sklepach kolonialnych przy ulicy Kolejowej. W kwietniu 1945 roku w ostrowskiej farze wzięła ślub z Franciszkiem Pilarczykiem, z którym była w narzeczeństwie od roku 1927. Razem wychowali pięcioro dzieci: Zbigniewa, Bożenę, Zdzisława, Emilię i Danielę. Po wojnie Stefania początkowo kontynuowała działalność kupiecką. Już 27 stycznia 1945 roku, zaledwie cztery dni po opuszczeniu miasta przez Niemców, założyła  własny sklep nabiałowy przy ulicy Wrocławskiej 21, który prowadziła do 4 lutego 1953 roku. Gdy nastały trudne czasy dla prywatnego handlu musiała podjąć inną pracę. Najpierw została przez spółdzielnię zatrudniona w kawiarni przy ulicy Wrocławskiej. Następnie, w latach 1953-1965, prowadziła punkt gastronomiczny WSS Społem w stołówce zakładowej ZNTK. Potem jeszcze do roku 1978 była gospodarzem Klubu Stronnictwa Demokratycznego przy ulicy Wrocławskiej 15 (obecnie w tym miejscu znajduje się ,,Grosik’’). Zmarła 20 listopada 1985 roku, w wieku 74 lat. Spoczęła na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w grobowcu rodzinnym, obok swojego męża.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick