Jan Gruszczyński

* 28.07.1923   + 23.12.1997
0

Jan Gruszczyński urodził się 28 lipca 1923 roku w Raszkowie jako syn Czesława i Marii z domu Prauzińskiej. Przyszedł na świat w rodzinie kupieckiej. Siedmioklasową szkołę powszechną ukończył w roku 1936. Do momentu wybuchu II wojny światowej ukończył trzy klasy Gimnazjum Męskiego w Ostrowie. W styczniu 1940 roku wraz ze swoimi rodzicami i sześcioma braćmi trafił do obozu przejściowego w Skalmierzycach. Stamtąd wysiedlono całą rodzinę do Kielc. Tam Jan ukończył prywatny kurs buchalteryjno
– księgowy i został pracownikiem niemieckiej firmy. Jeździł jako zaopatrzeniowiec do Radomia. Aresztowany został w łapance ulicznej w dniu 28 czerwca 1944 roku. Następnie wywieziono go do obozu w Łambinowicach, a później do Zinsesn i Beesten, w zachodniej części Niemiec. Po wyzwoleniu znalazł się na terenie brytyjskiej strefy okupacyjnej. Tam, w polskiej szkole, ukończył czwartą klasę gimnazjum  i pierwszą klasę licealną. Do rodzinnego Raszkowa powrócił pod koniec października 1946 roku. Sześć miesięcy później, 6 maja 1947 roku zdał egzaminy dojrzałości w ostrowskim Gimnazjum Męskim. Rozpoczął następnie  studia medycznego w Gdańsku. Po dwóch latach przeniósł się do Poznania. W dniu 31 lipca 1948 roku zawarł związek małżeński z Józefą Świerkowską z Ostrowa. W 1952 roku ukończył studia i uzyskał dyplom lekarski. Przez krótki czas pracował w ubezpieczalni społecznej, a następnie otrzymał skierowanie do pracy jako lekarz rejonowy w Dolsku koło Gostynia. W 1956 roku pomyślnie zdał egzamin konkursowy w Warszawie i został asystentem w I Klinice Ginekologiczno – Położniczej przy ulicy Polnej w Poznaniu. Pracował tam przez dziewięć lat. W 1964 roku uzyskał specjalizację II stopnia z ginekologii i położnictwa. Przez rok był ordynatorem oddziału położniczego w szpitalu  w Śremie, ale zrezygnował z tej posady ze względu na brak mieszkania.  W latach 1966-1980 pracował jako lekarz ginekolog w akademickiej służbie zdrowia i w szpitalu akademickim w Poznaniu.
Następnie podjął pracę w przychodni miejskiej przy ówczesnej ulicy Armii Czerwonej i w spółdzielni lekarskiej w Poznaniu. Na emeryturę przeszedł w roku 1993, ale jeszcze do końca życia był związany zawodowo ze spółdzielnią. Interesował się rolnictwem i  ogrodnictwem, a jego hobby stanowiły polowania i hodowla jamników. Miał dwoje dzieci: Zofię  i Pawła. Pod koniec życia cierpiał z powodu zaawansowanej cukrzycy. Zmarł 23 grudnia 1997 roku w Poznaniu, w wieku 74 lat.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick