Stefan Głuszek

* 14.12.1901   + 14.08.1973
0

Stefan Głuszek urodził się 21 sierpnia 1896 roku w Zacharzewie, który wówczas leżał w granicach powiatu odolanowskiego. Jego rodzicami byli Stanisław i Balbina z domu Biernat. Był jednym z sześciorga rodzeństwa. Całe dzieciństwo spędził w Ostrowie. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do 155 Pułku Piechoty Pruskiej. Do 4 kwietnia 1915 roku walczył na froncie wschodnim. Potem został przerzucony na teren Francji, gdzie przebywał aż do 12 grudnia 1918 roku. Brał udział m.in. w bitwie pod Verdun. Zdezerterował z wojska pruskiego by wziąć czynny udział w powstaniu wielkopolskim jako ochotnik. 31 grudnia 1918 roku został przydzielony do 12 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Brał udział w przejmowaniu z niemieckich rąk koszar przy dzisiejszej ulicy Wolności w Ostrowie. Był uczestnikiem potyczek powstańczych w rejonie Zdun, Kobylej Góry, Czarnegolasu i Leszna. W dniu 3 maja 1920 roku otrzymał przydział do 10 Pułku Piechoty i wysłany na front bolszewicki w rejon Suwałk. Od 9 lipca 1921 roku był na urlopie bezterminowym w stopniu plutonowego. Do rezerwy został przeniesiony z dniem 21 marca 1923 roku. W latach 20. Stefan Głuszek był czynnym kolarzem w barwach Towarzystwa Sportowego Sokół. Uczestniczył w wyścigach, zajmując czołowe miejsca i zdobywając wiele medali. W 1924 roku wrócił z trzecią nagrodę z zawodów sokolich na dystansie 100 kilometrów z Poznania do Inowrocławia. W dniu 20 kwietnia 1926 roku wziął ślub z Marią Grzegorczyk. Małżeństwo to dochowało się dwóch córek. Rodzina mieszkała m.in. przy ulicy Raszkowskiej 54 i przy ulicy Gimnazjalnej 16/3. Z wykształcenia Stefan Głuszek był ślusarzem tokarzem. Od odzyskania niepodległości do 1939 roku był aktywnym członkiem Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich. W czasie okupacji został w porę ostrzeżony i zdołał wraz z rodziną zmienić miejsce pobytu. Po 1945 roku był m.in. instruktorem w warsztatach uczniowskich ZNTK. Na początku lat 60. odszedł na emeryturę, ale nadal często odwiedzał swoje miejsce pracy. Był aktywny do końca życia. Chętnie spędzał czas na działce, którą uprawiał na ogrodzie im. Tadeusza Kościuszki przy ulicy Wysockiej. Będąc przysłowiową ,,złotą rączką'' potrafił  wszystko naprawić. Jego bliscy wspominają go jako bardzo dowcipnego człowieka, uwielbiającego robienie żartów innym. Zmarł 14 sierpnia 1973 roku w Ostrowie. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. Wśród wielu odznaczeń, jakie posiadał były m.in. Wielkopolski Krzyż Powstańczy (1957), Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 (1929), Odznaka Wojsk Wielkopolskich (1924), Brązowy Krzyż Zasługi (1938 i 1946), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal Dziesięciolęcia Odrodzenia Polski (1928) oraz odznaka Polska Swemu Obrońcy (1921).
 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick