Piotr Dymalski

* 01.06.1887   + 23.01.1977
0

Piotr Dymalski był powstańcem wielkopolskim i długoletnim strażakiem. Urodził się 1 czerwca 1887 roku w Ostrowie. Tu chodził do pruskiej szkoły powszechnej. Po jej ukończeniu uczył się w zawodzie piekarza u mistrza Spychalskiego w jego firmie przy ulicy Raszkowskiej. Złożył egzaminy czeladnicze i mistrzowskie, a następnie otworzył własną piekarnię przy ulicy Sądowej. W 1913 roku ożenił się z Antoniną Żórawską. Z małżeństwa tego urodziło się sześcioro dzieci, jednak dwoje zmarło już w wieku dziecięcym. Wieku dorosłego doczekało czworo z nich – Kazimierz, Mieczysława, Edmund i Zofia. Piotr Dymalski był uczestnikiem Powstania Wielkopolskiego. Osobiście uczestniczył m.in. w przejmowaniu z rąk niemieckich budynków policji w Ostrowie. W roku 1919 zamknął interes i przeniósł się do Krotoszyna, gdzie kupił kamienicę i otworzył nową piekarnię. Jednak już po trzech latach rodzina wróciła do Ostrowa. Zamieszkała przy ulicy Kolejowej, naprzeciwko koszar. Po półtora roku Piotr Dymalski zakupił działkę przy ulicy Dąbrowskiego, gdzie uruchomił sklep z opałem i ziemiopłodami. W roku 1936 w życiu rodziny nastąpiła kolejna zmiana. Dymalscy zakupili tartak przy ulicy Limanowskiego. Równolegle już od 1925 roku Piotr Dymalski działał w Ochotniczej Straży Pożarnej w Ostrowie. Przeszedł w niej wszystkie szczeble. Brał czynny udział w gaszeniu pożarów. W 1932 roku został naczelnikiem, jednocześnie pełnił także funkcję wiceprezesa. Był również członkiem Bractwa Kurkowego i skarbnikiem Towarzystwa Powstania Wielkopolskiego. Sztandar towarzystwa przed wojną zajmował honorowe miejsce w jego mieszkaniu, a w czasie wojny został przez niego ukryty w tartaku. Po wojnie został przekazany do Muzeum Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu. W czasie okupacji hitlerowskiej rodzinie odebrano tartak i nakazano opuszczenie mieszkania. Piotr Dymalski, mimo, że był naczelnikiem straży musiał podjąć ciężką pracę fizyczną na stacji przy rozładunku wagonów. Z pomocą przyszedł mu właściciel firmy budowlanej Adamek, który zatrudnił go jako magazyniera. Po wyzwoleniu Piotr Dymalski nadal sprawował funkcję naczelnika straży, a 18 marca 1945 roku został prezesem pierwszego powojennego zarządu OSP. Rok później zrezygnował ze stanowiska. Pozostał jednak prezesem honorowym. Wchodził w skład Komitetu Honorowego obchodu 90-lecia Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w Ostrowie w roku 1957. Po wojnie odzyskał tartak, ale na krótko, bo firma wkrótce została upaństwowiona. W tym okresie Piotr Dymalski przeszedł na emeryturę. Miał dużo odznaczeń strażackich i kombatanckich. Zmarł 23 stycznia 1977 roku w Ostrowie. Pochowany został w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. Pogrzeb odbył się z honorami strażackimi. Dwa lata później zmarła jego żona. 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick