Ks. Jan Nepomucen Łukowski

* 07.05.1846   + 29.12.1904
0

Ks. Jan Nepomucen Łukowski urodził się 15 maja 1846 roku w Ostrowie. Był synem Karola – rolnika oraz ślusarza – i Elżbiety z domu Drygas. W latach 1857-1866 uczęszczał do Katolickiego Gimnazjum Męskiego w rodzinnym mieście. Tam uzyskał świadectwo dojrzałości. Po maturze, idąc za głosem powołania podjął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Po wyświęcenia na diakona w 1869 roku został wysłany na dalsze studia do Rzymu. Uzyskawszy w 1872 roku tytuł doktora obojga praw wrócił do kraju. Święcenia kapłańskie przyjął w styczniu 1873 roku w Poznaniu z rąk arcybiskupa Mieczysława Ledóchowskiego. Został od razu mianowany repetytorem w seminarium w Gnieźnie oraz obrońcą węzła małżeńskiego na Archidiecezję Gnieźnieńską. Po aresztowaniu kardynała Ledóchowskiego uczestniczył w konspiracyjnym  zarządzie archidiecezjami gnieźnieńską i poznańską jako współpracownik delegata apostolskiego  ks. Jana Koźmiana. W 1876 roku został przez Ledóchowskiego mianowany tajnym archidiecezjalnym prodelegatem i pełnił tę funkcję do 1886 roku. Po zamknięciu seminarium w czasie kulturkampfu zaangażował się w pracę naukową. Był członkiem Wydziału Historyczno – Literackiego Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i na jego zebraniach referował swoje prace. Historyczne i prawnicze artykuły oraz recenzje publikował w różnych czasopismach wielkopolskich i galicyjskich. Równocześnie rozwijał działalność społeczną sięgającą Śląska i zaboru austriackiego. Działał wśród rzemieślników, brał udział w polskich wiecach w Gnieźnie. Interesował się muzyką i śpiewem kościelnym. Należał do założycieli Towarzystwa Organistów w Poznaniu. Od 1886 roku rozpoczął jako redaktor i właściciel wydawanie miesięcznika ,,Bogarodzica’’. Po objęciu arcybiskupstwa przez Juliusza Dindera został proboszczem kościoła św. Michała w Gnieźnie. Piastował ponadto urzędy sędziego i egzaminatora prosynodalnego, radcy konsystorskiego i cenzora ksiąg kościelnych. W 1888 roku został wikariuszem generalnym, a po ponownym otwarciu seminariów duchownych profesorem prawa kanonicznego i od 1890 roku regensem seminarium w Gnieźnie. Z ramienia chorego arcybiskupa Dindera rządził  archidiecezją, a po jego śmierci znalazł się na liście kandydatów na stanowisko arcybiskupa  wysuniętej przez kapitułę gnieźnieńską, lecz odrzuconej przez cesarza Wilhelma II. W 1892 roku przeniósł się do Galicji i wstąpił do kongregacji Oratorium św. Filipa Nereusza w Tarnowie. Był  prezesem rady
nadzorczej towarzystwa Opieka św. Józefa, którego celem była ochrona pracy kobiet, głównie szwaczek i ich dokształcanie. Zmarł 29 grudnia 1904 roku w Tarnowie i tam został pochowany na starym cmentarzu, w grobowcu filipinów.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick