KS. LECH ZIEMSKI

* 14.12.1901   + 17.07.1969
0

Lech Ziemski, pseudonim ,,Siwy Sokół’’, urodził się 3 lutego 1887 roku w Kościanie. Po przeprowadzce rodziny do Bydgoszczy  rozpoczął naukę w tamtejszym klasycznym  gimnazjum, uzyskując w roku 1907 świadectwo dojrzałości. Ukończywszy szkołę średnią, wstąpił do seminarium duchownego, studiując  w Poznaniu i Gnieźnie. W tym czasie zaliczył również  cztery semestry Studium Sztuk Pięknych niemieckiej Akademii Królewskiej  w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa Edwarda Likowskiego 22 stycznia 1911 roku w Gnieźnie. Pracę duszpasterską wykonywał kolejno w parafiach św. Marcina  w Jarocinie, Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu i św. Magdaleny w Czarnkowie. W kwietniu 1916 roku został wikarym w parafii św. Stanisława Biskupa w Ostrowie, obejmując patronat nad  miejscowym Towarzystwem Młodzieży Katolickiej. Wykorzystując swoje wcześniejsze doświadczenia już 14 maja 1916 roku powołał do życia I Drużynę Skautów im. Tadeusza Kościuszki. W dużej mierze  wyposażył ją i umundurował na własny koszt.  Z jego inicjatywy  ze społecznych składek ufundowano sztandar drużyny, na którym na amarantowym tle wyhaftowany był biały orzeł. Gdy w Poznaniu powstała Polska Organizacja Wojskowa Zaboru Pruskiego ks. Lech Ziemski został jej członkiem. Jednocześnie ukierunkował pracę drużyny na przygotowania do działań powstańczych. Jego działalność  nie uszła uwadze pruskiej policji. Został aresztowany i postawiony  przed Sądem Wojennym w Poznaniu pod zarzutem zdrady stanu. Skazano go na 3 miesiące więzienia, ale wyroku nie wykonano, gdyż w Niemczech wybuchła rewolucja. W dniu powstania Republiki Ostrowskiej, 10 listopada 1918 roku, powołał ze swoich skautów Towarzystwo Młodzieży ,,Pogotowie'',  pełniące służbę gońców przy Powiatowej Radzie Ludowej w Ostrowie. Po wybuchu powstania wielkopolskiego zorganizował skautową służbę łączności, działającą przy dowództwie Frontu Południowego. Brał udział w wojnie polsko – rosyjskiej. Był kapelanem  na froncie litewsko – białoruskim. W latach 1918-20 wchodził w skład Naczelnej Rady Harcerskiej. W 1920 roku, po zarejestrowaniu ostrowskiego hufca w Chorągwi Wielkopolskiej, ks. Lech został powołany na jego komendanta. Organizował obozy harcerskie w różnych zakątkach kraju, ucząc młodzież nie tylko samodzielności i radzenia sobie w każdych warunkach, ale  przede wszystkim zaszczepiając miłość do kraju, jego historii i piękna. W latach 1919 – 48, z przerwą wojenną, pełnił funkcje prefekta Gimnazjum Męskiego i prokuratora Konwiktu Arcybiskupiego w Ostrowie. Po wybuchu II wojny światowej musiał się ukrywać, gdyż jako znany działacz patriotyczny znalazł się na liście osób przeznaczonych do rozstrzelania. Opuścił Ostrów i kilka razy zmieniał miejsce zamieszkania. Najdłużej przebywał w Miechowie, gdzie został kapelanem Obwodu AK i kurierem centrali Biura Informacji i Propagandy AK na Okręg Krakowski. Po wojnie wrócił do Ostrowa i zaangażował się w odbudowę drużyn harcerskich. W listopadzie 1947 roku komunistyczne władze doprowadziły do  odwołania go z funkcji komendanta hufca, a kilka miesięcy później – do opuszczenia szkoły. Władze kościelne skierowały go na parafię w Łodzi pod Poznaniem, gdzie został proboszczem. Jego dom stał się przystanią ostrowskich druhów w trudnym okresie niszczenia harcerskiego dorobku. Ostatnie lata życia spędził jako rezydent parafii farnej w Lesznie, zarządzanej  przez jego wychowanka ks. Teodora Korcza. Zmarł 17 lipca 1969 roku w Poznaniu. Zgodnie ze swoją wolą pochowany został w kwaterze Powstańców Wielkopolskich na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie.
 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick