Franciszek Witaszek

* 08.09.1908   + 08.01.1943
0

Franciszek Witaszek urodził się 8 września 1908 roku w Śmiglu. Szkołę powszechną ukończył w swojej rodzinnej miejscowości. Następnie uczęszczał do  Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim. Świadectwo dojrzałości uzyskał w roku 1925. Podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim, otrzymując w roku 1931 dyplom lekarski. Po roku doktoryzował się, również w Poznaniu. Podjął pracę jako asystent w Zakładzie Higieny i Medycyny Społecznej, a następnie przeniósł się do Zakładu Mikrobiologii Lekarskiej. W tym okresie ukazało się kilka jego rozpraw naukowych. Napisał też szereg artykułów popularnonaukowych w zakresie higieny. W marcu 1936 roku był współzałożycielem zakładu produkującego surowice i szczepionki. Opracował ceniony w kraju i za granicą środek do wieloletniej konserwacji owoców i jarzyn Clarovac. Założył w Poznaniu pierwszą polską wytwórnię strun chirurgicznych i technicznych, która produkowała także na eksport. W latach 1932–1939 wykładał higienę w Państwowej Szkole Pielęgniarstwa PCK w Poznaniu i na Wyższym Studium Katolickim. Był lekarzem zaufania Ubezpieczalni Krajowej,  sekretarzem Obwodu Wielkopolskiego Związku Lekarzy. Działał też w Towarzystwie Higienicznym. We wrześniu 1939 roku opiekował się rannymi żołnierzami w trakcie bitwy nad Bzurą. Ewakuowany do Warszawy, po kilku tygodniach powrócił do Poznania i uzyskał u władz okupacyjnych zezwolenie na praktykę lekarską. Trudne warunki życia spowodowały pojawienie się wielu chorób zakaźnych wśród mieszkańców Poznania, toteż wraz z grupą lekarzy – przyjaciół podjął akcję potajemnego szczepienia ochronnego. Pod koniec 1939 roku został zaprzysiężony do Służby Zwycięstwu Polsce. Wszedł w skład pierwszej komendy poznańskiej ZWZ, gdzie powierzono mu dowodzenie III Wydziałem Sanitarnym. W czerwcu 1940 roku Witaszek został pierwszym szefem Związku Odwetu Okręgu Poznań. Kierował grupą produkującą płyn powodujący korozję silników oraz miniaturowe bomby termiczne, które podkładano do wagonów ze sprzętem wojskowym. Przygotowywano preparaty trujące, które w lokalach gastronomicznych były podawane szczególnie niebezpiecznym i okrutnym gestapowcom oraz konfidentom. Zaniepokojeni kolejnymi przypadkami nagłych zgonów Niemcy wzmogli penetrację terenu i wpadli na trop prowadzonej przez dr Witaszka działalności. Został aresztowany przez gestapo 25 kwietnia 1942 roku. Po dwóch tygodniach bestialskich tortur przewieziony został do Fortu VII. Proponowano mu  wolność w zamian za współpracę, ale odmówił. Został skazany przez Policyjny Sąd Doraźny w Poznaniu na karę śmierci przez ścięcie. Wyrok wykonano 8 stycznia 1943 roku. Wraz z nim zginęło również 30 członków organizacji. Głowę doktora oraz dwóch innych osób Niemcy wstawili do słoja z formaliną w celu prowadzenia badań. Przechowane przez woźnego instytutu, po wojnie zostały uroczyście pochowane na stokach Cytadeli Poznańskiej. W marcu 1943 roku żonę Franciszka Witaszka Halinę zesłano do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, a ich dwie córki przekazano do adopcji niemieckim rodzinom. Po długich staraniach w 1947 roku matka odzyskała je obie, poważnie już zniemczone. Pozostałą trójkę dzieci Witaszków ukryli w czasie wojny krewni.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick