Władysław Urban

* 02.06.1915   + 30.12.1994
0

Władysław Urban pseudonim ,,Żbik’’ był oficerem Armii Krajowej. Urodził się w 2 czerwca 1915 roku w Zacharzewie koło Ostrowa Wielkopolskim. Był synem Mateusza i Marianny z domu Grzęda. W ramach ochotniczej, zasadniczej służby wojskowej w 1935 roku skierowany został do Centralnej Szkoły Podoficerskiej Korpusu Ochrony Pogranicza w Osowcu koło Białegostoku. Po jej ukończeniu pozostał w niej jako zawodowy instruktor wojskowy. W roku 1938 przeniesiono go do baonu KOP w Dederkałach koło Krzemieńca. Przeszedł dodatkowe przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Fizycznego w Warszawie. We wrześniu 1939 roku walczył przeciwko Niemcom w składzie 77 Pułku Piechoty w Lidzie. Przeszedł szlak bojowy od Krzemieńca poprzez Budzisław i Brody do Zamościa. W dalszym marszu na Lublin dostał się do niewoli niemieckiej, z której 1 października 1939 roku udało mu się zbiec i powrócić do rodzinnego Ostrowa. Podjął pracę na kolei w charakterze maszynisty. Z początkiem 1941 roku wstąpił do ostrowskiego obwodu Związku Walki Zbrojnej, w którym zlecono mu dowodzenie akcjami  dywersyjno – sabotażowymi. Zajął się także organizacją ostrowskiego Kedywu, a od 1943 roku został dowódcą jego kompanii. W międzyczasie, zagrożony aresztowaniem, przeniósł się na kilka miesięcy  do Oleśnicy, gdzie nadal pracował na kolei pod nazwiskiem Henryk Górski. Po powrocie w rodzinne strony, wobec ciągłego zagrożenia, musiał często zmieniać miejsce pobytu. Ukrywał się w schronie – bunkrze  rodziny Włosików na Zacharzewie oraz w bunkrach i kryjówkach  oddziału partyzanckiego Czesława Mocka ,,Spirytusa’’ w lasach bronowsko – taczanowskich. Pełnił funkcję wykładowcy i instruktora na kursach Kedywu i szkoły podchorążych. W czasie walk o wyzwolenie Ostrowa podczas końcowej fazy akcji ,,Burza’’ dowodził placówką ,,Lech’’ na Parcelach Zacharzewskich z bazą w Parowozowni kolejowej. Od maja 1945 roku działał w Wielkopolskiej Samodzielnej Grupie Ochotniczej ,,Warta’’. Aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa poddany został brutalnemu śledztwu i skazany wyrokiem Sądu Wojskowego w Poznaniu na 10 lat wiezienia. Karę odbywał w więzieniu we Wronkach. Zwolniony został  na podstawie amnestii w 1947 roku. Do przejścia na emeryturę pracował na kolei jako maszynista. W 1989 roku był współzałożycielem oddziału Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Ostrowie i jego pierwszym wiceprezesem. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej i Medalem Wojska. Pod koniec życia został zawansowany na podporucznika. Zmarł 30 grudnia 1994 roku, w wieku 79 lat, w Zakopanem. Spoczywa na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie Wielkopolskim.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick