Czesława Szyszka

* 29.04.1911   + 11.03.1996
0

Czesława Szyszka z domu Rudzianka urodziła się 29 kwietnia 1911 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Jej rodzicami byli Andrzej Ruda i Konstancja z domu Kalina. Egzaminy maturalne zdała w 1931 roku w Państwowym Humanistycznym Gimnazjum Żeńskim im. Emilii Sczanieckiej w Ostrowie. W latach 1931-1933 była słuchaczką kursu pedagogicznego w Poznaniu, uzyskując kwalifikacje nauczycielskie. Od 1933 do 1936 roku odbyła bezpłatną praktykę w ostrowskich szkołach powszechnych. Przez następne trzy lata, do czerwca 1939 roku pracowała jako etatowa nauczycielka w szkole powszechnej w Rychtalu, w powiecie kępińskim. Wakacje co roku spędzała u rodziców w Ostrowie. Tam ją zastał wybuch II wojny światowej. Już jesienią 1939 roku podjęła na własną rękę nauczanie dzieci krewnych i sąsiadów. Wraz z siostrą Barbarą i jej koleżankami gimnazjalnymi uczestniczyła w katechizacji dzieci. W czerwcu 1940 roku przyjęła propozycję współorganizowania tajnego nauczania w Ostrowie i kierowania tajnym szkolnictwem powszechnym. Jako zaprzysiężony członek organizacji ,,Ojczyzna’’ (pseudonim ,,Natalka’’) pełniła funkcję równoznaczną z funkcją inspektora szkolnego na terenie Ostrowa. Dla 28 dziewcząt, które rozpoczęły pracę konspiracyjną jako niewykwalifikowane nauczycielki organizowała szkolenie pedagogiczne i metodyczne. Owocem jej pracy było wręczenie w czerwcu 1945 roku 964 dzieciom świadectw zatwierdzonych przez Państwową Komisję Weryfikacyjną przy Inspektoracie Szkolnym w Ostrowie. W czasie okupacji, organizując rozległą pracę szkoleniową, sama prowadziła kilka kompletów na poziomie od I do VI klasy. Jesienią 1941 roku jej osobą zainteresował się znany ostrowski konfident hitlerowski Knakowski. Uratowało ją to, że trwała wtedy jeszcze przerwa wakacyjna. Zagrożona jednak aresztowaniem w grudniu 1941 roku została przerzucona przez zieloną granicę i udała się do Generalnej Guberni. Trafiła do mieszkającego w Warszawie brata. Tam również prowadziła nauczanie dzieci sąsiadów. Po jakimś czasie przeniosła się w okolice Wolbromia, gdzie przebywał jej dyrektor z Rychtala Bronisław Pietruszka. Podjęła tam konspiracyjne nauczanie młodzieży gimnazjalnej. Trwało ono od wiosny 1942 roku do czerwca 1943 roku. Na skutek donosu musiała uciekać przed gestapo. Wróciła do Warszawy i aż do wybuchu powstania kontynuowała tajne nauczanie. Po zakończeniu wojny wróciła do Ostrowa. Przez 7 lat uczyła w szkole podstawowej, a potem w Liceum dla Wychowawczyń Przedszkoli. W 1968 roku przeszła na emeryturę, ale jeszcze przez cztery lata pracowała na pół etatu. W 1972 roku definitywnie rozstała się z pracą zawodową by oddać się rodzinie i pracy społecznej w Związku Nauczycielstwa Polskiego. Opracowane przez nią kroniki stanowią bezcenny materiał historyczny. Zmarła 11 marca 1996 roku, na kilka tygodni przed planowanym nadaniem jej tytułu Honorowego Obywatela Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. Pogrzeb odbył się 15 marca na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego. 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick