SANCJA SZYMKOWIAK

* 10.07.1910   + 29.08.1942
0

Maria Sancja (Janina) Szymkowiak jest błogosławioną Kościoła Katolickiego. Urodziła się 10 lipca 1910 roku w Możdżanowie. Była najmłodszym dzieckiem i jedyną córką spośród pięciorga potomstwa Augustyna i Marianny z Duchalskich. Z domu rodzinnego wyniosła silną wiarę, zasady moralne i miłość ojczyzny. Po trzech latach nauki w niemieckiej szkole elementarnej w pobliskiej Szklarce, w 1919 roku rozpoczęła naukę w Żeńskim Liceum i Gimnazjum Humanistycznym w Ostrowie Wielkopolskim. W 1921 roku rodzice zakupili dom w Ostrowie i tam się przeprowadzili. W maju 1928 roku zdała egzamin dojrzałości, a rok później rozpoczęła studia na filologii romańskiej Uniwersytetu Poznańskiego. Jako studentka brała czynny udział w zebraniach, konferencjach i rekolekcjach Sodalicji Mariańskiej. W miarę własnych sił i możliwości wspierała biedaków i nędzarzy. W 1934 roku uzyskała absolutorium i korzystając z zaproszenia Sióstr Oblatek Serca Jezusowego, wyjechała do Francji, celem podwyższenia swoich umiejętności językowych i lepszego przygotowania się do egzaminu magisterskiego. Przebywając we Francji wzięła udział w pielgrzymce do Lourdes, co było przełomem w jej życiu. Nie wracając już do kraju, rozpoczęła postulanturę w Zgromadzeniu Sióstr Oblatek. Jednak na usilne prośby rodziców po kilku miesiącach wróciła do Polski. Matka i ojciec doradzali jej wybór zakonu w kraju. Brat, ks. Eryk Szymkowiak, był proboszczem w Drobninie. Skontaktował ją z Siostrami Serafitkami, które pracowały w jego parafii. 27 czerwca 1936 roku poprosiła o przyjęcie w domu prowincjonalnym w Poznaniu przy ul. św. Rocha 13. Przy obłóczynach, które odbyły się 29 lipca 1937 roku otrzymała nowe imię zakonne Maria Sancja. W Zgromadzeniu spełniała różne prace. Była wychowawczynią, nauczycielką, tłumaczką, furtianką, refektarką. Siostry znajdowały u niej zawsze pociechę i duchowe wsparcie. Dla każdego miała dobre słowo i uśmiech. Po wybuchu wojny siostra Sancja pozostała w zakonnej wspólnocie, mimo że przełożeni dali jej możliwość czasowego powrotu do domu rodzinnego. Ciężkie czasy okupacji hitlerowskiej przyjęła jako okazję do całkowitego oddania siebie potrzebującym. Służyła jako tłumacz jeńcom francuskim i angielskim. Życie jednak z dnia na dzień stawało się trudniejsze. Wycieńczona ciężką pracą i skromnymi, klasztornymi warunkami, zachorowała na gruźlicę gardła. Śluby wieczyste złożyła już na łożu śmierci, w dniu 6 lipca 1942 roku. Zmarła 29 sierpnia 1942 roku. Wcześniej tego dnia wezwała przełożoną i poprosiła o komunię św. Żyła zaledwie 32 lata. Jej grób znajduje się w kościele św. Rocha w Poznaniu. Po wojnie Zgromadzenie Sióstr Serafitek podjęło starania o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego. Diecezjalny proces informacyjny przeprowadzono w Poznaniu w latach 1970 – 1979. Akta złożono w Kongregacji Spraw Świętych w 1984 roku. W 1996 roku za wstawiennictwem s. Sancji została cudownie uzdrowiona nowo narodzona dziewczynka z Poznania, której lekarze nie dawali szans na przeżycie. Po zbadaniu tego wydarzenia przez odpowiednich ekspertów Stolica Apostolska ogłosiła dekret o cudownym charakterze tego przypadku. To otworzyło drogę do beatyfikacji s. Sancji. Dokonał jej Jan Paweł II podczas swojej ostatniej pielgrzymki do ojczyzny. Zaliczył ją w poczet błogosławionych podczas mszy świętej na krakowskich Błoniach 18 sierpnia 2002 roku.

 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick