Józef Mertka

* 12.02.1903   + 02.08.1987
0

Józef Mertka urodził się 12 lutego 1903 roku w Odolanowie. Gdy miał pięć lat, jego rodzina przeprowadziła się do Ostrowa. Tam ukończył pięć klas szkoły ludowej, a w roku 1914 podjął naukę w Gimnazjum Męskim, gdzie udzielał się w Towarzystwie Tomasza Zana. Gdy 10 listopada 1918 roku proklamowano Republikę Ostrowską, zgłosił się do służby w drużynie gońców Towarzystwa Młodzieży ,,Pogotowie’’, która miała kwaterę w konwikcie. Z chwilą wybuchu Powstania Wielkopolskiego powrócił do służby jako goniec na froncie południowym. 22 lipca 1919 roku znalazł się w Kompanii Gimnastyczno – Sportowej w obozie ćwiczebnym w Biedrusku. Następnie służył  w Kompanii Zapasowej Telefonistów nr 7 i w składzie saperskim III armii. 16 listopada 1920 roku zakończył służbę ochotniczą w formacjach powstańczych. Powróciwszy do nauki w gimnazjum w 1921 roku reaktywował z grupą najaktywniejszych sportowców klub ,,Venetia’’ i objął w nim funkcję skarbnika.  Działał też w drużynie harcerskiej im. gen. H. Dąbrowskiego. Powrócił również do swej pasji  z dzieciństwa – do uprawiania piłki nożnej w ,,Venetii’’. W 1922 roku rozpoczął studia na Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu. Jednak po roku, zmuszony warunkami ekonomicznymi, przerwał je i podjął pracę w Ostrowie. Zasadniczą służbę wojskową odbywał w 60 Pułku Piechoty i w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie, uzyskując stopień podporucznika rezerwy. Po wojsku wrócił do przerwanych studiów i w 1930 roku zdobył dyplom nauk handlowych WSH w Poznaniu. W czasie studiów pełnił funkcje prezesa uczelnianego koła sportowego i Bratniej Pomocy. Działał także w Akademickim Związku Sportowym i Akademickim Kole Ostrowian. Był głównym organizatorem jubileuszu 20-lecia ,,Venetii’’ w roku 1928. Po studiach pracował w Poznaniu, a od 1 stycznia 1937 roku w Gdyni. W 1939 roku walczył w obronie wybrzeża. 19 września dostał się do niewoli. Wojnę spędził w obozach jenieckich w Prenzlau, Neubrandenburgu i Gross-Born. W każdym z nich prowadził aktywną działalność społeczną. 25 października 1946 roku wrócił do kraju i zamieszkał najpierw w Słupsku, a potem w Koszalinie. Organizował regionalną sieć instytucji ubezpieczenia społecznego. Poddany represjom w okresie stalinowskim, na kilka lat wyjechał na południe kraju i uczestniczył w budowie Nowej Huty. W 1958 roku uzyskał dyplom studiów wyższych II stopnia. W tym okresie z jego inicjatywy reaktywował się Konwent Seniorów Ostrowian w Poznaniu. Ponadto był współorganizatorem jubileuszu 50-lecia ,,Venetii’’. Na stałe osiedlił się w Słupsku, gdzie pracował jako ekonomista w różnych przedsiębiorstwach. Należał do komitetu redakcyjnego monografii ,,Wielkopolska Szkoła Edukacji Narodowej’’. W 1983.roku, po zgonie gen. Kazimierza Glabisza otrzymał tytuł honorowego prezesa GKS ,,Venetia’’. Uhonorowano go m.in. medalami Za zasługi dla Słupska i Ostrowa Wielkopolskiego, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 2 sierpnia 1987 roku w Elblągu. Pochowany został w Słupsku.  
 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick