Ks. Henryk Zborowski

* 12.08.1874   + 26.02.1967
0

Ks. Henryk Zborowski urodził się 12 sierpnia 1874 roku w Wągrowcu. Był synem radcy sądowego Władysława i Marii  z Kozłowskich. Po przeprowadzce rodziny do Poznania, tam uczęszczał do szkoły elementarnej, a następnie kształcił się w Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny. Po pewnym czasie opuścił tę szkołę i przeniósł się do Hadmar w Niemczech, gdzie uzyskał  świadectwo dojrzałości w roku 1896. Po maturze podjął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. W dniu 12 listopada  1899 roku otrzymał święcenia kapłańskie i został skierowany do parafii w Środzie. Był tam wikariuszem do 31 marca 1905roku. Potem przez 9 miesięcy był administratorem w Koszutach, a przez kolejne pół roku sprawował funkcję proboszcza w parafii św. Tekli w Dobrzycy. 1 lipca 1906 roku został proboszczem parafii farnej w Ostrowie Wielkopolskim. Ukończył budowę kościoła i domu katolickiego. W czasie jego duszpasterzowania  rozkwitło w ostrowskiej parafii życie  religijne i kulturalne. Dom katolicki stał się ośrodkiem tętniącym życiem. Odbywały się tam wykłady, przedstawienia, koncerty, wystawy, spotkania tajnych organizacji. Powstały biblioteka Towarzystwa Czytelni Ludowych i jeden z pierwszych w Polsce ,,Ogródek dziecięcy’’. W czasie przygotowań do Powstania Wielkopolskiego ks. Henryk Zborowski został współorganizatorem Rady Ludowej w Ostrowie. Z jego inicjatywy została wysłana delegacja do Poznania aby uzyskać dyrektywy w sprawie organizacji powstania. Naczelna Rada Ludowa  w Poznaniu w styczniu 1919 roku powierzyła mu funkcję doradcy  niemieckiego  dyrektora  Gimnazjum Męskiego w Ostrowie. Od 1922 roku posługiwał w bazylice archikatedralnej w Poznaniu. Został  szefem kancelarii ks. kard. Prymasa Polski Edmunda Dalbora i  sędzią prosynodalnym. 28 marca 1922 roku mianowano go kanonikiem metropolitarnym poznańskim. 29 grudnia 1926 roku przejął kierownictwo Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary na archidiecezję gnieźnieńską i poznańską. 11 listopada 1937 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu  Odrodzenia Polski za zasługi na polu pracy kulturalno-oświatowej. 3 października 1939 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu przy ulicy Młyńskiej w Poznaniu. Miesiąc później został wywieziony do obozu przejściowego w Kazimierzu Biskupim, skąd po ciężkiej chorobie trafił do  szpitala sióstr  elżbietanek w Poznaniu. 12 lutego 1942 roku wyjechał do Generalnej Guberni i zamieszkał  w Otwocku. Po upadku powstania warszawskiego udał się do Częstochowy. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Poznania i objął ponownie urząd sędziego prosynodalnego. W marcu 1945 roku został kapelanem  zakonu sióstr elżbietanek w Pokrzywnie. Tam zmarł 26 lutego 1967 roku. Spoczął na cmentarzu miłostowskim w Poznaniu.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick