Jan Królik

* 10.08.1900   + 08.03.1996
0

Jan Królik urodził się 10 sierpnia 1900 roku w Granowcu, w rodzinie rolniczej. W rodzinnej wiosce ukończył szkołę powszechną, a potem kształcił się w szkole zawodowej w Ostrowie. W kwietniu 1918 roku został wcielony do armii niemieckiej, z której zbiegł 12 listopada 1918 roku. Natychmiast włączył się w przygotowania do powstania, gromadząc broń i organizując patrole bojowe. W listopadzie brał udział w potyczce w rejonie stacji kolejowej w Granowcu. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego wraz z kompanią odolanowską wszedł w skład batalionu ostrowskiego. Brał udział w odsieczy Zdun oraz w starciach pod Krotoszynem, Konarzewem, Ligotą i Kobylą Górą. Po podpisaniu rozejmu w Trewirze w składzie 12 Pułku Strzelców Wielkopolskich został przerzucony w rejon Rawicza, gdzie przejmował tereny przyznane Polsce. Potem trafił na front wojny polsko – bolszewickiej. W walkach uczestniczył od maja 1920 roku. Brał udział w starciach pod Mołodecznem i Budsławiem. Po ciężkich walkach odwrotowo – obronnych stanął w fortach modlińskich, skąd rozpoczęła się zwycięska Bitwa Warszawska. Brał udział w ataku na Nasielsk, a potem w zaciętym boju o Chorzele, przy granicy z Prusami Wschodnimi. W odrodzonej Polsce Jan Królik podjął służbę podoficera zawodowego w Korpusie Ochrony Pogranicza nad Dźwiną. Gdy Rosjanie zaatakowali Polskę 17 września 1939 roku stawił im opór w składzie swojej placówki KOP. Wycofując się, przekroczył granicę z Litwą i został internowany w obozie przejściowym w Wiłkomierzu. Gdy w 1940 roku na te tereny wkroczyli Rosjanie, trafił do obozu w Kozielsku. W 1941 roku został wywieziony w rejon Murmańska, skąd po kilku tygodniach przerzucono go na Półwysep Kola. Po wybuchu wojny niemiecko – rosyjskiej wraz z innym jeńcami znalazł się w Archangielsku i został zatrudniony przy pracach wyładunkowych okrętów angielskich przywożących pomoc wojenną. Wraz z Armią Polską wydostał się z ZSRR. Przez Irak, Jerozolimę i Egipt dostał się na Półwysep Apeniński, gdzie pełnił służbę w bazie zaopatrzeniowej II Korpusu Polskiego. Podczas bitwy o Monte Cassino dostarczał broń, amunicję i środki żywnościowe na pierwszą linię. Po zdobyciu klasztoru brał udział w zdobyciu Ankony i Bolonii. Po zakończeniu wojny został skierowany do obozu wojskowego w Foxley Camp koło Londynu. W sierpniu 1947 roku wrócił do kraju. Pracował w Urzędzie Likwidacyjnym, skąd przeniósł się na stanowisko administracyjne w zarządzie Miejskiego Handlu Detalicznego. W 1965 roku przeszedł na emeryturę. Wraz z żoną Apolonią wychował córki Alinę i Bożenę. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Powstania Wielkopolskiego, Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Włoskiej Gwiazdy Obronnej i Medalem Wojny 1939-1945. Zmarł 8 marca 1996 roku w Nowej Soli, gdzie został pochowany.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick