JULIAN KORNASZEWSKI

* 14.12.1901   + 01.07.1980
0

Julian Kornaszewski był jednym z nielicznych laureatów papieskiego medalu ,,Pro Ecclesia Et Pontifice”, związanych z regionem ostrowskim. Urodził się w Strzelnie (powiat Mogilno) 17 grudnia 1895 roku. W 1906 roku został wraz z dwoma braćmi wydalony z miejscowego gimnazjum za udział w strajku szkolnym. Uczęszczał następnie do Szkoły Wydziałowej w Inowrocławiu. Od 1911 roku rozpoczął naukę w zawodzie murarskim, a potem ciesielskim, uzyskując dyplomy czeladniczy i mistrzowski. W 1913 roku wstąpił do Państwowej Szkoły Budownictwa w Poznaniu. Naukę przerwała I wojna światowa, w czasie której przez trzy lata (1915-18) służył w armii niemieckiej jako kapral kawalerii – kirasjer. Dwa lata spędził na froncie francuskim. Ranny w lewą nogę i twarz cztery miesiące spędził w szpitalu. Następnie był uczestnikiem Powstania Wielkopolskiego i wojny polsko- bolszewickiej w szeregach 15. Pułku Ułanów Poznańskich, w stopniu wachmistrza. Dopiero po powrocie do cywila, w 1921 roku uzyskał ,,spóźnione” świadectwo dojrzałości. W latach 1921-22 był zastępcą kierownika robót na budowie kolonii wychowawczej dla sierot w Liskowie koło Kalisza. Potem pracował w Dziale Inwestycyjno – Budowlanym Dyrekcji Kolei Państwowych w Katowicach. W latach 1927-39 prowadził własne, dobrze prosperujące przedsiębiorstwo budowlane i projektowe w Ostrowie. Dwa lata przed wybuchem wojny utworzył filię swej firmy w Grodnie. Wybuch wojny zastał go na wschodzie kraju. Do Ostrowa wrócił wraz z rodziną kilka tygodni później. Został zatrudniony jako pracownik techniczny w niemieckim przedsiębiorstwie budowlanym A. Adamek. W okresie okupacji stał na czele grupy konspiracyjnej Armii Krajowej, zajmującej się nasłuchem radiowym, kolportażem prasy podziemnej i sabotażem. Zapobiegł planom rozbiórki  znajdującego się w stanie surowym kościoła św. Antoniego. Przekonał decydentów o nieopłacalności takiego przedsięwzięcia. Za jego staraniem rozbiórki nie podjęła się też żadna inna firma w okolicy. W 1943 roku zdołał doprowadzić do wciągnięcia kościoła do rejestru wybitnych dzieł nowoczesnej architektury. Po 1945 roku pracował w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym w Kaliszu – oddział w Ostrowie. W 1950 roku uzyskał dyplom inżynierski. Przez wiele lat był prezesem oddziału Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa w Ostrowie, biegłym sądowym w dziedzinie budowlanej oraz przewodniczącym czeladniczych i mistrzowskich komisji egzaminacyjnych. Ceniono go jako wybitnego fachowca w swoim zawodzie. Był długoletnim członkiem Rady Parafialnej w kościele św. Stanisława Biskupa. W dniu 28 listopada 1973 roku Stolica Apostolska nadała mu medal papieski ,,Pro Ecclesia Et Pontifice” za wybitne zasługi dla Kościoła. Wręczenia dokonał podczas uroczystej mszy w ostrowskiej farze jej ówczesny proboszcz ks. prałat Stanisław Matuszczak. Odznaczony był także m.in. Krzyżem Walecznych, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-21, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 1 lipca 1980 roku.
 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick