Jan Kamiński

* 27.08.1912   + 07.06.1944
0


Jan Kamiński urodził się 27 sierpnia 1912 roku w Ostrowie Wielkopolskim jako szóste z dziesięciorga dzieci Walentego i Agnieszki z domu Klatkiewicz. W okresie nauki w Gimnazjum Męskim z zapałem działał w harcerstwie. Był wysportowany, grał w piłkę nożną, w tenisa, ćwiczył jazdę konną. Po ukończeniu piątej klasy gimnazjum wstąpił do Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie zdał egzamin dojrzałości. W lipcu 1933 roku jako wzorowy elew został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 1935 roku w 81 Pułku Strzelców Grodzieńskich. Ceniony tam był nie tylko jako dobry oficer, ale i jako wyróżniający się sportowiec. 8 sierpnia 1939 roku w Ostrowie zawarł związek małżeński ze Stefanią Musiałówną. W czasie kampanii wrześniowej Jan Kamiński walczył w składzie 29 Dywizji Piechoty. Po rozbiciu przez Niemców uniknął niewoli. Już 11 listopada złożył przysięgę Służbie Zwycięstwu Polsce. Od tego momentu  całkowicie pochłonęła go działalność konspiracyjna. Od kwietnia 1940 roku wchodził w skład sztabu inspektoratu rejonowego Związku Walki Zbrojnej w Ostrowie. Utworzył szereg terenowych placówek oraz zorganizował grupę kurierów do utrzymania łączności z komendą Okręgu Poznańskiego ZWZ. Jesienią 1941 po rozbiciu struktur poznańskich przez gestapo zajmował się ponowną organizacją okręgu. Dokonywał częstych inspekcji przebrany w mundur niemieckiego kolejarza. Przy tych okazjach przewoził także pocztę konspiracyjną. Uczestniczył w niemal wszystkich odprawach komendantów okręgów i obszarów. W  sztabie okręgu pełnił kolejno funkcje szefa wydziału organizacyjnego, wydziału łączności oraz Biura Informacji i Propagandy. Wiosną 1943 roku zajął się scalaniem wojskowych organizacji podziemnych Wielkopolski z AK. W połowie tego roku otrzymał stopień majora. W ciągu swojej działalności podziemnej Jan Kamiński korzystał z fałszywych dokumentów osobistych na przynajmniej dziewięć różnych nazwisk. Używał pseudonimów „Mały”, „Franek”, „Rokita”, „Czarny”, „Czarnecki”, „Omega”, „Hartman”. 15 października 1943 roku w Poznaniu został wskazany funkcjonariuszom gestapo przez współpracującego z nimi konfidenta. Przeszedł gehennę okrutnego śledztwa. Przez długi czas nie przyznawał się do swego nazwiska ani do pełnionych w AK funkcji. W przemycanych z więzienia grypsach informował o rozmiarach dekonspiracji i ostrzegał zagrożonych. W kwietniu 1944 roku przeniesiono go do obozu w Żabikowie. Tutaj 7 czerwca 1944 roku o godzinie 18.40 został rozstrzelany z wyroku sądu doraźnego gestapo. Miejsce złożenia ciała majora Kamińskiego nie jest znane. Za swoją pracę konspiracyjną za życia otrzymał Krzyż Walecznych, a pośmiertnie – Krzyż Virtuti Militari V Klasy, Medal Wojska i Krzyż Armii Krajowej oraz awans do stopnia  podpułkownika. Jego imię nosi Izba Pamięci Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu.

 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick

Uzupełnij równanie (pole wymagane):