Zygmunt Fok

* 02.05.1928   + 25.09.2015
0

Zygmunt Fok był wieloletnim aktorem Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. Urodził się 2 maja 1928 roku w Przemyślu. Mimo bardzo młodego wieku był uczestnikiem II wojny światowej. Zataił swoją prawdziwą datę urodzin i razem z II Armią Wojska Polskiego zdobywał Berlin. Jako aktor zadebiutował na scenie 11 września 1953 roku na deskach Teatru Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Z teatrem tym związany był do roku 1961. Później pracował w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1961–1967), Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1967–1974), Teatrze Żydowskim im. Estery Racheli Kamińskiej (1974–1976) oraz Teatrze Narodowym w Warszawie (1976–1989). W kaliskim teatrze występował m.in. w ,,Klubie kawalerów'' Michała Bałuckiego, ,,Zemście'' Aleksandra Fredry, ,,Apetycie na czereśnie'' Agnieszki Osieckiej i ,,Trzech siostrach'' Antoniego Czechowa. W 1963 roku zdał aktorski egzamin eksternistyczny. Zygmunt Fok występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: ,,Zaczarowane koło'' Lucjana Rydla, ,,Noce i dnie'' Marii Dąbrowskiej i w ,,Płaszczu'' Nikołaja Gogola. Jego filmografia liczy kilkadziesiąt ról. Pojawiał się m.in. w takich serialach, jak ,,Podróż za jeden uśmiech'', ,,40-latek'', ,,Polskie drogi'', ,,07 zgłoś się'', ,,Dom'', ,,40-latek. 20 lat później'' i ,,Plebania''. Przez cały okres swojej zawodowej kariery aktorskiej równolegle związany był z ruchem amatorskim. W latach 60. w Lublinie prowadzony przez niego teatr został nagrodzony na ogólnopolskim festiwalu tysiąclecia. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych prowadził zajęcia parateatralne i kółka recytatorskie. Wielokrotnie przygotowywał młodzież do konkursów recytatorskich, dzięki czemu osiągała ona sukcesy na arenie ogólnopolskiej. Często też pomagał kandydatom w przygotowaniach do egzaminów do szkół teatralnych. Zygmunt Fok był laureatem wielu odznaczeń i nagród, m.in. Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski (1979), Srebrnego Krzyża Zasługi (1956) i Złotej Odznaki ,,Za zasługi dla Warszawy" (1978). Ostatni okres życia spędził w swoim domu w podwarszawskim Milanówku. Przez wiele lat współpracował społecznie z tamtejszym Zespołem Szkół i ośrodkiem kultury. Przez jedną kadencję był tam radnym miejskim i wiceprzewodniczącym Komisji Kultury. Za pracę na rzecz kultury w Milanówku uhonorowany został „Złotą Syrenką”. Wraz z żoną Stefanią zainicjował cykliczny konkurs recytatorski „O Laur Milanówka”. Zmarł po długiej chorobie 25 września 2015 roku, w wieku 87 lat. Uroczystość pogrzebowa odbyła się 1 października na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Wojska Polskiego w Milanówku.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick