Tadeusz Ertel

* 25.05.1892   + 08.01.1977
0

Tadeusz Ertel urodził się 25 maja 1892 roku w miejscowości Pieruszyce, w  gminie Czermin, która wówczas znajdowała się w granicach powiatu jarocińskiego (obecnie powiat pleszewski). Jego ojciec Stanisław był nauczycielem w miejscowej szkole ludowej. Matką była Aniela z domu Hoffmann. Tadeusz po ukończeniu szkoły w rodzinnej wiosce podjął dalszą naukę w Królewskim Gimnazjum Męskim w Ostrowie. W tym okresie należał do tajnego  Towarzystwa Tomasza Zana i do klubu sportowego ,,Venetia’’. Po wybuchu I wojny światowej, podobnie jak wielu jego rówieśników, został wcielony do armii pruskiej. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim, w powstaniach śląskich oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Egzaminy dojrzałości uzyskał na Wojskowym Kursie Maturalnym w 1922 roku. Następnie zdecydował się na studia prawnicze, które odbył na Uniwersytecie Poznańskim. Praktykę odbył w Odolanowie, a od 1931 roku prowadził kancelarię notarialną w Ostrowie Wielkopolskim. W 1939 roku został zmobilizowany i walczył w ramach dywizji artylerii. Po przekroczeniu granicy polsko-rumuńskiej został internowany. Zdołał jednak uciec i przedostać się do Francji, gdzie walczył w oddziałach polskich. Po kapitulacji tego kraju przeniósł się do południowej Francji, gdzie włączył się do ruchu oporu. Zagrożony dekonspiracją i aresztowaniem uciekł w 1943 roku do sąsiedniej Hiszpanii, a następnie do Szkocji. Został wcielony w stopniu kapitana do oddziałów brytyjskich i przygotowywany do przyszłych zadań ścigania zbrodniarzy hitlerowskich w Niemczech. Po inwazji w Normandii w 1944 roku został przerzucony do brytyjskiej strefy okupacyjnej, gdzie wypełniał swoje zadanie. W 1948 roku powrócił do Polski. Poddawany był licznym przesłuchaniom i szykanom przez Służbę Bezpieczeństwa. Miał kłopoty ze znalezieniem zatrudnienia. Pracował tylko na krótkoterminowych umowach, po których był ustawicznie zwalniany. Dopiero po ,,odwilży'' październikowej w 1956 roku zezwolono mu na pracę w swoim wyuczonym zawodzie, którą podjął w Zespole Adwokackim nr 2 w Ostrowie. Rodzinę założył z Władysławą z domu Matyśkiewicz. Małżeństwo wychowało syna Zbigniewa. Był założycielem oddziału Ligi Morskiej w Ostrowie. Był bardzo aktywny fizycznie. Uprawiał taternictwo i tenis ziemny. Odznaczony był m. in. Krzyżem Powstańczym Wielkopolskim i Śląskim, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 8 stycznia 1977 roku, w wieku 84 lat. Pochowany został na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie Wielkopolskim.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick