Salomea DZIURLIKOWSKA

* 03.04.1913   + 19.05.1992
0

Salomea Dziurlikowska urodziła się 3 kwietnia 1913 r. w Ostrowie Wielkopopolskim. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1931 r. w swym rodzinnym mieście podjęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom magistra filozofii w zakresie geografii uzyskała w 1935 r. W tym samym czasie ukończyła biologię jako przedmiot dodatkowy oraz odbyła instruktorskie kursy Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Od roku 1935 do 1939 pracowała w charakterze nauczycielki w Gimnazjum Kupieckim w Ostrowie Wielkopolskim. Pełniła również funkcję komendantki hufców PWK w szkołach średnich i dokształcających na terenie Ostrowa. We wrześniu 1939 r. uciekała przed Niemcami wraz z siedmiomiesięczną córką Zofią. Powróciła z tułaczki w końcu listopada. Lata okupacji wraz z córką spędziła u rodziców. W 1942 r. nawiązała kontakt z prof. Stefanią Pyszkowską, która zaznajomiła ją z pracą w tajnym nauczaniu. – Zdawałam sobie sprawę z konsekwencji wykrycia tajnej nauki. Miałam dziecko, któremu wojna zabrała ojca, gdyż mój mąż, kapitan Jan Zwolak, żołnierz 60 pp. zginął 27 września w obronie Warszawy. Jednak bez wahania wstąpiłam w szeregi uczących. Uważałam, że to mój patriotyczny obowiązek i świadome dążenie do naprawienia krzywd wyrządzonych młodzieży – wspominała po latach.
Bardzo ważnym motywem dla niej była wiara w odzyskanie niepodległości, a także umiłowanie swego zawodu. Pracując z młodzieżą odbywała konsultacje i egzaminy z geografii i biologii. – W ustalonym miejscu, w oznaczonym dniu i godzinie grupka osób czekała na komisję lub na mnie tylko, zależnie czy były to konsultacje czy egzamin. Dzienników lekcyjnych nie prowadziłam. Należy podkreślić, że młodzież potrafiła ocenić powagę sytuacji, wartość nauki i szczęście, że może z niej korzystać. Nie chcąc narazić siebie i nas nauczycieli na niebezpieczeństwo, które nam groziło, gdyby sprawa tajnego nauczania się wydała, zachowywała wielką ostrożność – wspominała.
Tajne nauczanie prowadziła od 1 września 1942 roku do 31 października 1944 roku. W początkach listopada została aresztowana. Po ciężkim przesłuchaniu wywieziono ją do Burzenina na tzw. „Einsatz”. Pracowała przy kopaniu rowów przeciwczołgowych, od świtu do późnego wieczora. Wyzwolenie Ostrowa w dnia 23 stycznia 1945 r. przeżyła już w domu. Pismem z dnia 31 stycznia 1945 r. wydanym przez Magistrat m. Ostrowa i podpisanym przez burmistrza Idziego Zemskiego, upoważniona została do podjęcia prac przygotowawczych w
Gimnazjum Kupieckim, celem jak najszybszego uruchomienia szkoły. Naukę w niej rozpoczęto już w połowie lutego. W szkole tej, czyli obecnym Zespole Szkół Ekonomicznych, pracowała przez wiele lat. W roku 1970 przeszła na emeryturę, ale jeszcze do 1988 roku uczyła w niepełnym wymiarze godzin. Zmarła 19 maja 1992 roku. Została pochowana na cmentarzu przy ul. Limanowskiego.
 

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.