Leon Prauziński

* 15.05.1895   + 06.01.1940
0

Leon Prauziński urodził się 15 maja 1895 roku w Poznaniu. Był synem Kazimierza (nauczyciela) i Ewy z Małeckich. W latach 1910-1915 uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Ostrowie. W tym czasie bardzo aktywnie działał w tajnych kompletach Towarzystwa Tomasza Zana. W 1913 roku prowadził kursy strzeleckie. Był również czynnym piłkarzem Gimnazjalnego Klubu Sportowego Venetia. Naukę przerwało powołanie do armii niemieckiej. Został wysłany   na front zachodni, gdzie walczył pod Douamont i Verdun. Był trzykrotnie ranny. Od listopada 1918 roku włączył się w Poznaniu do przygotowań do powstania. Po jego wybuchu walczył w grupie Stanisława Nogaja. Uczestniczył m.in. w zdobywaniu budynku Prezydium Policji i w walkach o Most Chwaliszewski. Potem walczył w rejonie Wolsztyna, Zbąszynia, Babimostu, Chobienic i Kopanicy. Następnie został skierowany na front południowy powstania, w okolice Miejskiej Górki. Jako artylerzysta walczył także w wojnie polsko-bolszewickiej, na froncie litewsko – białoruskim. W 1920 roku uzyskał maturę w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, a rok później ukończył szkołę podchorążych. W latach 1923-1924 studiował na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Poznańskiego. W dniu 19 kwietnia 1927 roku ożenił się z Ireną Masuth, z którą miał  dwóch synów: Macieja i Wojciecha. W 1927 roku wyjechał na studia do Monachium, gdzie rok później ukończył wydział malarstwa i sztuk pięknych. Jego twórczość obejmowała głównie tematykę batalistyczną związaną z Powstaniem Wielkopolskim i wojną polsko – bolszewicką. Na podstawie wykonanych w czasie powstania rysunków i szkiców namalował kilkanaście obrazów olejnych ukazujących sceny walk. Jego prace traktowane są jako dokument do dziejów Powstania Wielkopolskiego. Największy rozgłos przyniosły mu ilustracje do książki A. Ulricha ,,W marszu i bitwie’’. Współpracował m.in. z Kurierem Poznańskim  i Ilustracją Wielkopolską publikując na ich łamach  wiele rysunków tematycznie związanych z powstaniem. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych i Krzyżem Niepodległości. Za  malarstwo historyczne w latach 30. trwała nagonka na niego ze strony władz hitlerowskich. Wybuch II wojny światowej przerwał jego prace nad ,,Teką Wojska Polskiego’’. We wrześniu  1939 roku nie otrzymał karty mobilizacyjnej. W poszukiwaniu przydziału do walczących oddziałów udał się w kierunku Warszawy, docierając do Sochaczewa. W październiku wrócił do Poznania, gdzie już poszukiwało go gestapo. W
dniu 1 listopada 1939 roku został aresztowany i osadzony w Forcie VII. W wytoczonej mu przez hitlerowców rozprawie jako główny materiał dowodowy jego wrogiej postawy wobec Rzeszy Niemieckiej przedstawiono jego obrazy przedstawiające bohaterski czyn zbrojny powstańców wielkopolskich. Został skazany na śmierć i zamordowany w Forcie VII w dniu 6 stycznia 1940 roku, w grupie 19 intelektualistów z Poznania. W akcie zgonu jako przyczynę śmierci podano ,,zastrzelony przy próbie ucieczki’’.

NAPISZ KOMENTARZ

Wpisz swój komentarz
Wpisz swoje imię lub nick

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.